Negen maanden Kaapstad

Soms moet je even stilstaan bij wat je hebt bereikt. Sommigen delen dat op Facebook (ook als ze niets hebben bereikt overigens) of LinkedIn. Sommigen houden het voor zich. Sommigen zwijgen omdat er niets verandert, al is dat ook een prestatie. Minder bescheiden mensen wijden er een complete blog aan. In my defence hiermee willig ik een verzoek in van oom Hein, die zich afvroeg wat Olivier en ik hier de afgelopen negen maanden in godsnaam hebben gedaan, hoe we ons geld te verdienen en waar we wonen. De woonvraag is beantwoord in de vorige blog.

Over het werken: wij zijn allebei aan het freelancen. Olivier is sinds begin januari CEO, CFO, designer en Operational Director van Studio OO4 . Hij is ontzettend druk met al deze functies, haalt af en toe een nachtje door om een deadline te halen, maar geniet van de vrijheid, heeft tevreden opdrachtgevers en Studio OO4 groeit. Aan de website is hij nog niet toegekomen. Maar deze projecten zou hij op de site kunnen zetten: ontwerp en bouwmanagement van een luxueus zwembad in Koringberg (opdrachtgever Miriam van Maasdijk), ontwerp en bouwmanagement van Fabiani (een lokale herenmodezaak), een interieurontwerp voor Mac Donalds in de V&A Waterfront, een lichtontwerp voor een Vodacomwinkel, een interieurontwerp voor Assembly (soort Kaapse Paradiso) en momenteel het projectmanagement van een nieuwe G-Star winkel in Sandton, Johannesburg.

Ik doe hetzelfde als in Nederland; freelance tekstschrijver/journalist voor verschillende magazines en kranten. Ook mijn site zou een update kunnen gebruiken met opdrachten voor Audi-Magazine, The Flying Dutchman, het Brabants Dagblad en JAN-magazine (koop het nummer dat tot half november in de winkel ligt voor mijn persoonlijke reisverhaal). Daarnaast noem ik mezelf tegenwoordig ook uitgever. Samen met een Tanzaniaanse fotografe en een Zuid-Afrikaanse designer heb ik een kinderboekje over Kaapstad gemaakt, dat ik in China laat drukken. Over drie weken ontvang ik de eerste druk: 1500 boekjes. Die moet ik snel zien te slijten, het liefst voordat ik mezelf alleen nog maar vooruit kan rollen… (Jawel! Voor wie het nog niet wist, ik ben behoorlijk zwanger. De uitgereknde datum is 29 januari). Erg spannend maar vooral leuk (boekje en baby, of beter: baby en boekje). Bestellingen zijn binnenkort te plaatsen op www.picturesandwords.co.za (boekje).

Qua hoeveelheid opdrachten zit ik nog niet op mijn oude niveau, maar dat ligt denk ik vooral aan de freelancer zelf. De eerste maanden moest ik echt mijn draai vinden, dat kwam de productiviteit niet ten goede. Maar de spirit is weer terug. Het wordt dan ook tijd dat ik naast de verkoop van de boekjes, ook eens lokaal een verhaal ga publiceren (of wéér iets anders (erbij) ga doen?).

In het weekend gaan we vaak naar het huis van de moeder van Olivier in Koringberg- een boerendorp in Swartland, anderhalf uur ten noorden van Kaapstad. Daar is niets, dat vinden we leuk.

Over een dikke week verruilen ook Alexandra, Joost en Vicky hun Amsterdamse leven voor Kaapstad. Wij verheugen ons enorm op hun komst.

Ons sociaal leven begint ergens op te lijken. We hebben behoorlijk veel Nederlanders ontmoet, dat blijken een soort Marrokanen van het zuiden zijn. Ze zijn dus goed vertegenwoordigd en wonen hier vaak al jaren, sommigen zelfs generaties. Ze integreren maar mondjesmaat en hun Engels is niet om over naar huis te schrijven. Ze dragen nog steeds afritsbroeken en via hun satellietschotel zappen ze iedere avond naar BVN zodat ze nog gewoon mee kunnen praten over DWDD, Pauw en Witteman en het politieke klimaat in Nederland. Maar – eerlijk is eerlijk – ik verheug me na een jaar zonder tv ook op een snelle installatie van die schotel, en als ik mijn verse vrienden op nationaliteit indeel, overheerst het oranjegevoel de bafana bafana-spirit. Misschien heeft het tijd nodig, maar een Tanzaniaanse vriendin is al gevlogen en met een Zimbabwaanse wilde het uiteindelijk niet echt vlotten. Ter compensatie heb ik natuurlijk wel een Zuid-Afrikaanse levenspartner, dat zijn bonuspunten voor succesvolle inburgering. Zo spreek ik al een aardig woordje Zuid-Afrikaans Engels doorspekt met superlatieven. Over het afgelopen weekend in Hermanus kunnen we bijvoorbeeld het volgende vertellen: ‘Hey bru, the weekend was rad! The braai was lanked kiff, the whales were stunning and the wine tastings in the Hemel en Aarde Valley absolutely divine!’

Het leven in de Kaap bevalt dus goed, de eerste vriendschappen ontstaan en we genieten van het klimaat en de fantastische omgeving. Het testjaar, om te kijken hoe het leven hier zou bevallen en of we het financieel zouden redden, heeft dan ook een voorlopige positieve balans. We blijven dus nog wel een jaar. Of drie. Of vijf. Rad!

Lekker veel tralies

We zijn net verhuisd, van een ruim designershuis in Tamboerskloof terug naar Jordanese afmetingen in een cute cottage in de Waterkant. We wonen nu op vier verdiepinkjes verspreid over 60 vierkante meter. Vrij donker beneden, een beetje hokkerig in zijn geheel. In een scháttig straatje, dat dan weer wel.

Ik mis mijn oude buurt, het terras van de Daily Deli, het licht, de ruimte, de kokerboom in de patio en het uitzicht op de Tafelberg. ‘Jullie woonden ook een beetje boven jullie stand’, zei mijn moeder toen ik ietwat verwend mokte over onze nieuwe behuizing. Nou ja! Boven onze stand was het natuurlijk niet – geluk dwing je af – wel was het een zeer gerieflijke overgang na 3,5 maand kamperen. Zo konden we  iedere dag kiezen welke douche we zouden nemen (mét of zonder uitzicht op de Tafelberg), op welk terras we van het uitzicht gingen genieten en of we wel of niet een duik zouden nemen in ons eigen zwembadje. Ook was er een ruime logeerkamer voor vrienden uit Nederland. Al met al vrij ideaal.

Toch bekoelde mijn liefde voor het designershuis twee maanden geleden. Midden in de nacht werden we opgeschrikt door een inbreker. Die schrok zelf ook, waarschijnlijk van de oerkreet van Olivier, maar kon nog net een laptoptas buit maken voordat hij in het donker verdween. (Helaas met niet alleen de laptop maar ook de back-up drive met weken ontwerpwerk.) Het huis voelde meteen anders. Ik was voortdurend  iPods en dergelijke kwijt omdat ik die neurotisch aan het verstoppen was. Als enige in de straat waren wij niet aangesloten op de Armed Response (als je dat wel hebt, komt binnen een minuut een tot de tanden gewapende beveiliger poolshoogte nemen als je alarm afgaat) noch waren we betrokken bij de Neighbourhoodwatch. Dat voelde opeens kwetsbaar. Het huis had toch wel erg veel ramen en deuren die je open zou kunnen breken. ’s Nachts lagen we wakker van allerlei geluiden die we eerst niet hoorden.

Ons nieuwe huisje heeft lekker veel burglar bars, tralies. Vrij ongezellig denk je, maar ik word al een echte Zuid-Afrikaanse en waardeer dat soort zaken. Vroeger, in mijn eerste week in Kaapstad, rijdend door het stinkend rijke Constantia, zei ik tegen Olivier dat als ik ooit in zo’n villa achter een hek met elektriciteitsdraden moest gaan wonen, ik terug naar Amsterdam zou gaan. Constantia trekt me nog steeds niet, maar na die inbraak zijn elektriciteitsdraden geen bezwaar meer. Wat zeg ik, juist een pre: zet er maar lekker veel volt op. Die burglar bars zijn vast een stapje in de goede richting.

Wat een walgelijke veranderingen in mijn hoofd, en dat na slechts negen maanden. Moet ik remigreren voordat het te laat is? Stuur me een kaartje met je advies. Ons nieuwe adres:

98 Waterkant Street

De Waterkant

8001 Cape Town

F.A.Q.

It’s been five months since our arrival. I still cannot really gauge what the journey has meant and what it has done to/with me.

However, I notice that it takes some effort to switch back to a ‘normal’ life in new surroundings when the dust-cloud created by the overload of experiences from the journey still needs to settle. Most questions about our trip are repetitive. To avoid too much repetition (which I HATE), and for my own records, I wrote down the answers to the Most Frequently Asked Questions. 

1. How long did it take to travel down?

A bit less than 4 months. 

2. What distance did you travel?

A  little more than 23.000 kilometers.

3. Any breakdowns or robberies?

Our 1990 Toyota Hilux has served us extremely well. Only once did we have to change one of our two batteries…in Uganda but that, to be honest, was due to the remarkably bad service at the 4×4 centre in Beesd (a tip: never, ever, go to these guys if you want peace of mind on the road) Besides this only 2 flat tyres. Oh, and someone broke in and smashed a window in Aswan, Egypt, but luckily nothing irreplaceable went missing. The next day we carried on with a welded steel window cover that did us great service all the way to Cape Town.

4. Any problems with border posts?

Not really, but Egypt and Sudan did take the better part of a day each. Contrary to what we had expected and had been told, it was mainly the waiting that was annoying, as the douaniers in general were extremely friendly. Not a single time did we have to use a bribe. Unless you call flirting with them profusely a bribe.

5. Have you ever been scared?

Yes, a few times. The scariest encounter was during a dark, rainy evening in Southern Sudan. The setting: mud, wetlands, cattle, barefooted people and huts. We had been driving until sunset and asked a chief if he would give us permission to camp close to his hut. The old wrinkled, man had no clue what we were all about, but gave us a friendly nod and so we started to set up camp and cook our gourmet meal (our diet throughout Sudan: pasta, onions and tomatoes; not because of our fetish for these items but out of lack of any other ingredients)

It got dark quickly. We had no idea what was around us but we heard plenty of voices. After a little while we saw a swinging torch approaching us. It belonged to a group of teenagers with blood-shot-eyes, military clothes and some AK47s. Some of them just gazed at us while others were discussing things about us that we could not understand. None of them spoke English. They did not seem particularly welcoming, but not directly hostile either. However, the fact that we could not communicate, that there were so many – with guns – and that we were shrouded in complete darkness not knowing our surroundings, freaked me out. This is what I had been warned for by various NGO-workers in Khartoum, that strongly recommended to avoid Southern Sudan.

And here I was, amidst a group of drunken SPLA child soldiers whom I had been so warned against. We could not communicate with them; there is no way that we were in control of the situation.

Then an elder in the vicinity got curious about all the voices and after giving us a short interrogation we asked if we could move our camp to his hut enclosure.

It was only the next evening that I realised how scared I was and how far away in the bush we had been. I cried my tears of relief in the roof tent in a UN demining camp and decided I was finished with bush camping in Southern Sudan.

Another scary night included a close encounter with a hippo – Africa’s no. 1 killer. This could have been avoided, but my travel partner likes to flash torches into hippo’s faces while sitting on our haunches at 3 metres’ distance

6. What was the most beautiful country?

Impossible to answer. Each country is a completely different story. As soon as you cross the border it changes. Often it is hard to put your finger on what this change is: a change in dynamics, approaches, roads, architecture; a distinct change though.

I loved the warm voices of the Ugandans, extremely enjoyed the Tanzanian cashew nuts, loved the light of the cool desert mornings in the Egyptian Siwa oasis and was impressed by the vastness of the Northern Province of South Africa.

If you ever plan to go to one of the countries we visited, here is a small personal highlight guide, with links to the sites I enjoyed most.

Top 5 camp sites:

A good campsite includes clean ablutions (a word I first picked up in Tanzania), a BBQ option, lots of space, beautiful surroundings and friendly hosts. These 5 have them all, and more:

1. Tanzania. Kisolanze Old Farm House. Spacious campsite with a warm feel. Romantic classic rooms with open fire places and Victorian baths. Fantastic 3-course meals right off the farm land. Welcoming young Zimbabwean hosts.
2. Malawi, close to Livingstonia: Lukwe Permaculture Camp. Fantastic views from the terrace situated on the edge of a cliff. Look down on forests and Lake Malawi. Delicious steaks and vegetables from their own garden.
3. Zambia: Croc Valley Camp. Camp on the banks of the South Luangwa River. Lookout over crocodiles and hippo’s while sipping on your wine. And, now and again, enjoy a visit from a herd of elephants grazing through the campsite.
4. Botswana: Kalahari Rest. Spacious!
5. South Africa: Wildebeest Guest Farm Griekwastad. Like coming home at Oma’s… a home-cooked meal, fully equipped bathrooms and extraordinary views of the sheep rich farmland under purple sunsets.

Top 5  Luxury coffee/ lunch/sundowner breaks

Next to our sandy mattresses, and home cooked Coleman spaghetti-tomato-garlic-onion courses we did enjoy some nice cuppas in another budget league.

1. Tunisia, hotel La Kasbah. After a long afternoon in de dusty, hot and buzzling medina of Kairouan. It’s the perfect place to wind down and enjoy a beer that you could not find elsewhere in the city.
2. South –Sudan Safari Style in Rumbek – not really ranking high on a global scale, but when there isn’t anything in a 800km radius that even resembles luxury, you’re extremely happy with a swimming pool, an ice-cold bear and fantastic war stories from Lynn – the Kenyan entrepreneur that decided to start a guest house in the sticks. As we were the only overlanders that passed here over the last year, Lynn allowed us to camp on the grounds.
3. Uganda Ndali Lodge – An absolute gem in the middle of the Crater Lake District run by a British – Ugandan couple. Enjoy the divine food at the terrace of a colonial house overlooking a dark blue crater lake with beautiful birdlife & exotic flowers in abundance.
4. Uganda, Chobe Safari Lodge. Gigantic terrace overlooking the Chobe river – again filled with hippo’s.
5. South Africa, Cape Town, Blu Radisson. Enjoy sundowners at this large terrace with comfy couches hugging the coastline. Spot dolphins – good chance- or even whales – in season.

Top 5 activities

1. Egypt Bush camping in the Siwa Oasis. An amazing place. We found an oasis that wasn’t visited by anyone in the day that we spent there.
2. Zambia A jump into Angel’s Pool at the Vic Falls. If it’s dry season you can wade your way to the Angel’s Pool at the edge of the Vic Falls. Amazing.
3. Uganda Mountain biking through the crater lakes south of Fort Portal in Uganda. Stunning.
4. Malawi Mountain biking between the vast grasslands with zebra’s & elands in Nyaka National Park
5. Botswana- waking-up from the roar of lions in your private campsite in the Kalahari Desert. Kalahari National Park.

Pictures South Africa (Jan 5- Jan 20 2011)

Pictures Botswana (Dec 30 2010 – Jan 5 2011)

We Made It!

After 114 days, 23.647 kilometers, 18 countries, 4 flat tyres, 872 hippo’s and zero lions, we’ve reached our destination.

Pictures Zambia (Dec 22 – Dec 30 2010)